ฉันก็คนใช่อิฐหินดินทรายป่น

จะแยกจาก..หรือ...จับมือเพื่อไปต่อ

เวลาอยู่ไม่เคยดูแล ไม่เคยแคร์ความรู้สึก

แม้อยู่ห่างก็ยังห่วงห้วงดวงจิต ยังคงคิดถึงทุกวันฝันเสมอ

ปกปิดเพราะว่ารัก

"คนไม่รู้" ...มักจะถูกมองเป็นคนโง่ หรือตัวตลกให้คนอื่นเยาะเย้ยในใจ

เธอเคยบอกกับฉันว่า ที่ทุกคนไม่บอกความจริงกับฉันเพราะว่าพวกเขา "รักฉัน" และเมื่อถึงวันที่ฉันรู้ความจริง  มีสักคนไหมที่คุณบอกว่า "รักฉัน" จะปลอบใจฉัน...ไม่เลย..ฉันไม่เห็นเลยสักคน ในสายตาของพวกเขา  สิ่งที่ฉันรู้สึกได้คือ...ฉันคือคนโง่ คนน่าสงสาร และคนน่าเวทนา  

ทุกๆ ครั้ง คนที่อยู่ข้างฉันและปลอบใจฉันคือ "เธอ" คนที่สร้างปัญหา  แทนที่จะคอยปกปิดและปลอบใจ  ทำไม? เธอไม่หยุดสร้างปัญหาละ